Een dalmatiner is een cavia met dominante tekening, ook wel uitmonstering genoemd.
De ondergrond is (lijkt) wit, en de tekening kan in alle kleuren voorkomen.
Het dalmatiner-gen is dominant, dus je hebt 50 procent kans op een dalmaat, en 50 procent kans op een gewone effen kleurige cavia.
Dit is dus geen drager van het gen, zoals vaak gedacht wordt.
Je bent het of je bent het niet.
Deze effen dieren geven dus nooit meer dalmaatjes van zichzelf.
Je moet geen dalmaten tegenover elkaar zetten.
Krijgt een kleintje namelijk de twee dalmaatgenen mee van vader EN moeder, dan resulteert dat in een niet-levensvatbaar, totaal wit jong.
Deze dieren hebben slechte, kleine of zelfs geheel niet aangelegde ogen en zijn dus vaak blind, ook nog doof en het gebit mist of is half aangelegd.
Ook verparen met een cavia die van zichzelf al wit heeft is geen goed idee omdat je dan nooit meer kan zien of het een zwartbont dier is of een slecht herkenbare dalmaat, met alle gevolgen van dien in de toekomst.

De ridgeback cavia lijkt op een gladhaar cavia met een hanekam op zijn rug.
Komt, heel kort door de bocht, uit verparingen van gladhaar en borstel.
Ik wil het gen van de rozetten hebben, maar ook het gen dat ze dan weer onderdrukt.
Soms wordt er peruvian gebruikt om de haren van de kam langer te krijgen.
Er mogen nog wel extra kruinen of kammen aan de zijkanten zitten.
Helaas is niet elke verparing van gladhaar x borstel gelijk een ridgeback.
Zelfs onderling verparen levert vaker raarharen en gladharen op dan ridgebacks.
Daarom hou ik soms een raarhaar aan voor proefverparing.
Dus nog best een uitzoekerij.
De zuiveren zijn de gladharen met het ridgebackgen, te herkennen aan de warrels op de achterpoten.
Zij geven geen raarharen meer.